Arquivo para a categoría Artigos

Qué pasa se os cans comen carne crúa?

 

Nada, excepto que lles pasa a fame do día.

Os cánidos son biolóxicamente, zoolóxicamente carnívoros.

Os cans levan 40.000 anos, ou máis, cos humanos, aproveitámonos da súa capacidade cazadora para comer carne e eles comezaron a comer hidratos de carbono cando non había outra cousa mellor.

A domesticación supuxo para o canis lupus cambios físicos. O primeiro para consideralos canis familiaris, nas excavacións realizadas, é a aparición da enfermidade periodontal nas mandíbulas, consecuencia de alimentar a un carnívoro con hidratos de carbono.

Os cans son carnívoros, e se comen carne están máis sans, física e emocionalmente (a alimenteación é un dato importante que hai que manexar para facer unha terapia de modificación de conduta).

Entón, de onde sae esta lenda de que se os cans comen carne sen cociñar se “botan á xente”?

Descoñecemento de como funcionan os cans, e de como se transmiten as enfermidades.

A orixe deste tipo de mitos ten dúas compoñentes:

  • A xente tende a considerar que non comete erros no manexo dos cans: se algo non vai ben a culpa é do can, non da persoa.
  • O descoñecemento do proceso de transmisión da rabia, como principal enfermidade transmitida polos cans e mortal ata fai ben pouco.

O noso país é un bo caldo de cultivo de mitos, e este é un máis. Ademáis moi extendido porque unha das nosas características culturais e o seu pouco uso tradicional, estando extendida a costume de ter os cans á cadea para “dar a xente”, os cans fora da vivenda, a pouca convivencia e o pouco coñecemento.

Buscar explicacións do tipo de considerar o consumo de carne crúa como potencial incremento da agresividade tamén se relaciona co feito antropolóxico de que os humanos non somos carnívoros, motivo polo cal rexeitamos a proteína animal crúa, o sangue e as vísceras, as cales non son agradables á vista nin ao olfato dos humanos.

A carne crúa por tanto asóciase ao que os animais non carnívoros , os humanos, consideramos negativo: son agresivos, matan.

Podo darlle ao meu can carne sen cocinar?

Si, un can alimentado con carne, que teña grasa e algo de óso para roer, estará perfectamente ben, terá un pelo brillante, moita enerxía, estará máis tranquilo…

Alimentalo con carne crúa non vai ter ningunha conscuencia negativa, non se vai volver máis agresivo, nen cousa parecida.

Dende logo, se aparece algún problema de agresividade, non vai ter como explicación a alimentación a base de carne sen cociñar.

cans carne crúa

MARÍA SABELL

ESPECIALISTA EN CONDUCTA ANIMAL

Advertisements

Deixar un comentario

Un can non é a súa raza, é o carácter do individuo.

A euxenesia da época victoriana fíxonos crer que unha raza seleccionada daba individuos iguais.

Hoxe en día sabemos máis de epixenética e filoxenética que naqueles tempos.

Porqué os cans de calquera raza non son todos iguais?

Porque a xenética non son matemáticas.

Unha parte determinante da filoxenética ten que ver coas estratexias de supervivencia de cada especie.

A estratexia de supervivencia dos cánidos é a cohexión da manada, a lealdade á familia por riba de todo.

A interacción social dos cánidos determina que haxa individuos que ocupen distintos roles dentro da estrutura familiar.

Teñen que nacer individuos con características diferentes para ocupar os distintos roles. Isto é que pode haber poucas diferencias físicas, pero moitas conductuais.

A xenética dos cans ten como principal característica a de fixarse a eles en só 7 xeracións, isto da moitas variabilidades de aspectos físicos; e, dende os anos 70 do pasado século, coa popularización dos concursos de obediencia e probas de traballo, extendéronse na crianza, patoloxías conductuais beneficiosas para a consecución dos obxetivos das probas e concursos, pero isto tivo consecuencias moi negativas, sobre todo nas razas máis popularizadas.

eugenesia

A suma destes criterios de selección e crianza é o que temos hoxe en día.

Cómo sabemos se o canciño que queremos levar á casa está física e condutualmente sano? Un test de carácter é un repaso á súa xenética.

Coñecer as características de determinada liña xenética dentro de cada raza, fai que afinemos dentro da nosa elección: hai liñas de beleza, de traballo, mixtas, é necesario coñecer que taras e patoloxías transmite cada unha.

Cada individuo é diferente, se queremos saber cales van ser os seus parámetros condutuais só hai un xeito de sabelo: un test de carácter.

Ese cadeliño de dobermann será bo Defensor da casa? ou pola contra deixará entrar a calquera.

Dende as 9 semanas de vida do can pódese facer un test de carácter con resultados fiables para coñecer tendencias de carácter e descartar as patoloxías condutuais máis comúns e detectable en idade temperá.

Os test de carácter consisten en comprobar a resposta do can ante determinados estímulos nun tempo.

Están pensados e son axeitados segundo idades e as características que queremos coñecer e medir.

Non hai límite de idade para facelos.

Este é o único sistema de garantir como vai ser o can que queremos meter na casa.

Non todos os cans retriever son bos cans de familia, non todos os cans de pastor alemán poden defender a casa, cada individuo ten as súas cualidades, hai que ter información sobre o individuo antes de que decidamos que vai a formar parte da nosa familia.

Así saberemos como vai aprender, que podemos esperar del e non se lle pedirá o que non pode dar.

María Sabell Sierra
Especialista en conducta animal.

Deixar un comentario

Un can grande, é axeitado para un piso?

Os cans que disfrutan de boa vida, que están ben física e emocionalmente e fan disfrutar ás persoas coas que conviven, teñen sempre unha cousa en común: tempo de dedicación.

Os cans son tempo de dedicación.

A cantidade de espazo na que vivan coa familia non é determinante. A un can non lle preocupa se a familia vive nun apartamento ou nunha mansión.

Os cans son animais sociais coma nós, viven en familia. O lugar donde viva a familia carece de importancia.

O que si é determinante para o bo funcionamento do can é a convivencia coa familia.

Un can illado dos seus conxéneres non está ben, non vive ben.

Un can solo nunha leira grande, con moito sitio para correr non vive ben, sufrirá unha neurose inducida por aillamento en maior ou menor medida.

Non teñas un can só, illado do contacto dos seus conxéneres, nese caso, ten como mínimo dous, deixa que sexan unha manada.

Se queres coñecelos, disfrutar máis deles e que te entendan e aprecien, convive con eles.

Se somente tes un can, convive con el.

Ter un can no xardín que nunca sae de ahí e que non poida entrar na casa non é convivir. Iso é formar parte da fauna do xardín, non da familia.

Un can pequeno que non sae dun piso e da súa terraza fácilmente terá a mesma neurose por illamento que un can de 40kg que non sae do xardín dun adosado.

As capacidades cognitiva e sensorial dos cans, xunto coa súa capacidade física potencial, fan que necesite saír, coñecer un entorno rico en estímulos e variado en situacións.

O territorio natural dunha familia de cánidos salvaxes pode chegar aos 100km2, pero o seu cocho, a súa casa, son 10m2 para 10 ou 12 familiares.

O tamaño dun can non determina as súas necesidades de esparexamento físico. Todos necesitan saír, correr, andar e relacionarse co entorno.

O parámetro condutual máis directamente relacionado con esta consideración é a reactividade a estímulos externos; a cantidade de resposta que se emite despois de percibir un estímulo: un can terrier pequeno ten unha reactividade alta ou moi alta e un moloso de montaña de máis de 50kg tena baixa ou moi baixa.

Un can que está ben, está tranquilo, descansando cando está na casa. Un canciño de pouco tamaño correndo e ladrando dentro dun piso constantemente non ten unha boa vida; un mastín que vive nun piso e sae, pasea, corre e ve mundo, vive ben.

Se queres ter un can, pensa en canto tempo podes dedicarlle a saír con el polo mundo adiante.

Mastín nun piso

María sabell Sierra

Especialista en Conducta Animal

2 Comentarios

Qué facer cando perdes/atopas un can?

Qué facer cando atopas un can ?

 Queres ser de axuda cando se atopa un can ?

Qué se debe facer para que a túa axuda sexa realmente eficaz.

Pasos a seguir:

1º  Chama á Policía Local

En tódolos concellos hai un servicio permanente de atención á cidadanía.

2º  Chama á Policía Local

3º Chama á Policía Local

4º Unha vez que xa estamos en contacto debemos dar a seguinte información:

  • Se temos collido o can ou se so o vimos
  • Descripción física do can

5º Segue as instruccións que che dean

6º Agora si, se queres, podes publicalo nas redes sociais

Qué pasa se non segues estes pasos ?

Ainda que a túa intención sexa boa, provocas, entre outros, estos problemas:

  • No caso dos cans que son queridos e buscados, retrasas que volva coa súa familia porque o primeiro que facemos cando perdemos un can é chamar á Policía Local, se ti o atopas e chamas, nuns minutos pódese establecer o contacto.

Este sistema é universal, as redes sociais están limitadas ao teu círculo.

  • Cando ‘Só lles falta falar’ está axudando cos rastrexadores a atopar un can, necesitamos avisos directos e rápidos sobre a ubicación donde foi visto, estamos en contacto telefónico directo ca familia do can e cos servicios municipais, se o aviso non é directo, tarda demasiado tempo en chegar a nós e á xente que o está buscando activa e directamente.
  • Se colles un can e non das aviso á autoridade, estás cometendo un delito, estás roubando. A familia do can pódeche poñer unha denuncia por roubo e unha demanda por danos.
  • Dende o momento que recolles un can e non das aviso, es o responsable civil dos accidentes que ocasione o can.

Qué facer cando perdes un can ?

1º Chama á Policía Local

  • Indica o lugar
  • Da a descripción do can

2º Se estás fóra da zona urbana e hai risco de que o can deambule por estradas e autoestradas, da o aviso á Garda Civil.

3º Chama a canceiras e refuxios de animais.

4º Agora, podes publicalo nas redes sociais e buscar axuda de amigos e persoas que poidan atopalo.

Que facer cando Atopas_Perdes un Can

Lista de Refuxios e canceiras de Galicia

Deixar un comentario

Novo Can de Asistencia

A semana pasada, comunicábannos unha fantástica noticia. A Margarita e á súa cadela Iza, membros da asociación ‘Só lles falta falar’, foilles concedida pola Xunta de Galicia a Autorización para o acceso ao contorno das persoas con discapacidade acompañadas de cans de asistenccia.

Qué quere dicir isto?

Pois este permiso, autoriza ao guía e ao seu can, neste caso a Margarita e a Iza a poder permanecer en calquera lugar, establecemento ou transporte público con independencia da súa titularidade pública ou privada.

Esta autorización concédeselle a persoas que necesiten estar sempre acompañadas do seu can. Neste caso, Margarita necesita a presenza de Iza tanto emocional como físicamente e iste e o motivo polo que Margarita se embarcou nesta aventura.

Margarita leva traballando moito tempo co Centro de Conducta animal (centrodeconductaanimal@gmail.com) na educación de Iza para poder alcanzar o certificado de aptitude.

Margarita e Iza

Este é o modelo que a Asociación ‘Só lles falta falar’ leva defendendo dende os seus comezos. Que certificando unha boa educación e bo manexo poidamos convivir con NORMALIDADE co noso can de familia. E non estamos falando so de persoas coma Margarita que necesitan as 24 hrs o seu can consigo senón tamén que os propietarios de cans que demostremos que o noso can é apto, poidamos tamén acceder a establecementos e ao transporte públicos.

Por iso seguimos traballando para que a administración instaure o sistema de GOODNEIGHBOURS ou DISCO VERDE (Proposta Bo Cidadán Canino)

Os nosos Parabéns Margarita!!!!

OUTRO MODELO DE CONVIVENCIA É POSIBLE !!!

1 comentario