Arquivo para a categoría Educación e manexo dos cans

Un can non é a súa raza, é o carácter do individuo.

A euxenesia da época victoriana fíxonos crer que unha raza seleccionada daba individuos iguais.

Hoxe en día sabemos máis de epixenética e filoxenética que naqueles tempos.

Porqué os cans de calquera raza non son todos iguais?

Porque a xenética non son matemáticas.

Unha parte determinante da filoxenética ten que ver coas estratexias de supervivencia de cada especie.

A estratexia de supervivencia dos cánidos é a cohexión da manada, a lealdade á familia por riba de todo.

A interacción social dos cánidos determina que haxa individuos que ocupen distintos roles dentro da estrutura familiar.

Teñen que nacer individuos con características diferentes para ocupar os distintos roles. Isto é que pode haber poucas diferencias físicas, pero moitas conductuais.

A xenética dos cans ten como principal característica a de fixarse a eles en só 7 xeracións, isto da moitas variabilidades de aspectos físicos; e, dende os anos 70 do pasado século, coa popularización dos concursos de obediencia e probas de traballo, extendéronse na crianza, patoloxías conductuais beneficiosas para a consecución dos obxetivos das probas e concursos, pero isto tivo consecuencias moi negativas, sobre todo nas razas máis popularizadas.

eugenesia

A suma destes criterios de selección e crianza é o que temos hoxe en día.

Cómo sabemos se o canciño que queremos levar á casa está física e condutualmente sano? Un test de carácter é un repaso á súa xenética.

Coñecer as características de determinada liña xenética dentro de cada raza, fai que afinemos dentro da nosa elección: hai liñas de beleza, de traballo, mixtas, é necesario coñecer que taras e patoloxías transmite cada unha.

Cada individuo é diferente, se queremos saber cales van ser os seus parámetros condutuais só hai un xeito de sabelo: un test de carácter.

Ese cadeliño de dobermann será bo Defensor da casa? ou pola contra deixará entrar a calquera.

Dende as 9 semanas de vida do can pódese facer un test de carácter con resultados fiables para coñecer tendencias de carácter e descartar as patoloxías condutuais máis comúns e detectable en idade temperá.

Os test de carácter consisten en comprobar a resposta do can ante determinados estímulos nun tempo.

Están pensados e son axeitados segundo idades e as características que queremos coñecer e medir.

Non hai límite de idade para facelos.

Este é o único sistema de garantir como vai ser o can que queremos meter na casa.

Non todos os cans retriever son bos cans de familia, non todos os cans de pastor alemán poden defender a casa, cada individuo ten as súas cualidades, hai que ter información sobre o individuo antes de que decidamos que vai a formar parte da nosa familia.

Así saberemos como vai aprender, que podemos esperar del e non se lle pedirá o que non pode dar.

María Sabell Sierra
Especialista en conducta animal.
Advertisements

Deixar un comentario

Para ter un can, haino que coller de pequeno?

A boa convivencia cun can, non ven determinada pola idade do mesmo, as estatísticas de agresión dentro da familia determinan que a maioría dos cans son levados ás casas en idade temperá.

Pola contra, aparece unha porcentaxe de agresións moito menor en cans de familia adoptados con máis dun ano.

Os informes dos hospitais, centros de saúde e dos profesionais da conduta animal desminten este mito.

É moi común considerar que se metemos na casa un cadeliño, sobre todo se vai ter máis de 20 kg, cando medre, poderemos dominalo.

A consideración de ter que “dominalo” en lugar de entendelo da lugar a esta crenza.

O que ocorre é que non entendelo supón que non se interpretan correctamente os seus comportamentos, ainda que o can os manifeste.

Mentres o canciño é pequeno e bebé, podemos exercer toda a presión que queiramos e o bebé parécenos moi gracioso ainda que xa teña comportamentos agresivos, non son interpretados como tales. É moi habitual que os canciños intenten calmarnos dándonos sinais de calma que non entendemos e non respetamos. Cando os sinais de calma non funcionan os cans pasan á agresión; á familia esta resposta agresiva sorpréndelle, parécelle que foi de repente, cando non foi así.

O canciño díxonos dende o primeiro momento como entendía a relación coas persoas.

Consideramos imprescindible entender “idioma can” para non chegar a ter problemas de convivencia; esta é a clave para entender porqué son menos os problemas de agresividade e convivencia da xente que colle cans de máis idade.

A decisión de coller un can adulto é máis habitual na xente que ten experiencia con cans, e mantén con eles relacións de entendemento, non de presión.

Antes de meter un can na casa fala con nós.

María Sabell Sierra.
Especialista en conducta animal.

Teixo 2

Deixar un comentario