Arquivo para a categoría Educación e manexo dos cans

Qué pasa se os cans comen carne crúa?

 

Nada, excepto que lles pasa a fame do día.

Os cánidos son biolóxicamente, zoolóxicamente carnívoros.

Os cans levan 40.000 anos, ou máis, cos humanos, aproveitámonos da súa capacidade cazadora para comer carne e eles comezaron a comer hidratos de carbono cando non había outra cousa mellor.

A domesticación supuxo para o canis lupus cambios físicos. O primeiro para consideralos canis familiaris, nas excavacións realizadas, é a aparición da enfermidade periodontal nas mandíbulas, consecuencia de alimentar a un carnívoro con hidratos de carbono.

Os cans son carnívoros, e se comen carne están máis sans, física e emocionalmente (a alimenteación é un dato importante que hai que manexar para facer unha terapia de modificación de conduta).

Entón, de onde sae esta lenda de que se os cans comen carne sen cociñar se “botan á xente”?

Descoñecemento de como funcionan os cans, e de como se transmiten as enfermidades.

A orixe deste tipo de mitos ten dúas compoñentes:

  • A xente tende a considerar que non comete erros no manexo dos cans: se algo non vai ben a culpa é do can, non da persoa.
  • O descoñecemento do proceso de transmisión da rabia, como principal enfermidade transmitida polos cans e mortal ata fai ben pouco.

O noso país é un bo caldo de cultivo de mitos, e este é un máis. Ademáis moi extendido porque unha das nosas características culturais e o seu pouco uso tradicional, estando extendida a costume de ter os cans á cadea para “dar a xente”, os cans fora da vivenda, a pouca convivencia e o pouco coñecemento.

Buscar explicacións do tipo de considerar o consumo de carne crúa como potencial incremento da agresividade tamén se relaciona co feito antropolóxico de que os humanos non somos carnívoros, motivo polo cal rexeitamos a proteína animal crúa, o sangue e as vísceras, as cales non son agradables á vista nin ao olfato dos humanos.

A carne crúa por tanto asóciase ao que os animais non carnívoros , os humanos, consideramos negativo: son agresivos, matan.

Podo darlle ao meu can carne sen cocinar?

Si, un can alimentado con carne, que teña grasa e algo de óso para roer, estará perfectamente ben, terá un pelo brillante, moita enerxía, estará máis tranquilo…

Alimentalo con carne crúa non vai ter ningunha conscuencia negativa, non se vai volver máis agresivo, nen cousa parecida.

Dende logo, se aparece algún problema de agresividade, non vai ter como explicación a alimentación a base de carne sen cociñar.

cans carne crúa

MARÍA SABELL

ESPECIALISTA EN CONDUCTA ANIMAL

Advertisements

Deixar un comentario

Un can non é a súa raza, é o carácter do individuo.

A euxenesia da época victoriana fíxonos crer que unha raza seleccionada daba individuos iguais.

Hoxe en día sabemos máis de epixenética e filoxenética que naqueles tempos.

Porqué os cans de calquera raza non son todos iguais?

Porque a xenética non son matemáticas.

Unha parte determinante da filoxenética ten que ver coas estratexias de supervivencia de cada especie.

A estratexia de supervivencia dos cánidos é a cohexión da manada, a lealdade á familia por riba de todo.

A interacción social dos cánidos determina que haxa individuos que ocupen distintos roles dentro da estrutura familiar.

Teñen que nacer individuos con características diferentes para ocupar os distintos roles. Isto é que pode haber poucas diferencias físicas, pero moitas conductuais.

A xenética dos cans ten como principal característica a de fixarse a eles en só 7 xeracións, isto da moitas variabilidades de aspectos físicos; e, dende os anos 70 do pasado século, coa popularización dos concursos de obediencia e probas de traballo, extendéronse na crianza, patoloxías conductuais beneficiosas para a consecución dos obxetivos das probas e concursos, pero isto tivo consecuencias moi negativas, sobre todo nas razas máis popularizadas.

eugenesia

A suma destes criterios de selección e crianza é o que temos hoxe en día.

Cómo sabemos se o canciño que queremos levar á casa está física e condutualmente sano? Un test de carácter é un repaso á súa xenética.

Coñecer as características de determinada liña xenética dentro de cada raza, fai que afinemos dentro da nosa elección: hai liñas de beleza, de traballo, mixtas, é necesario coñecer que taras e patoloxías transmite cada unha.

Cada individuo é diferente, se queremos saber cales van ser os seus parámetros condutuais só hai un xeito de sabelo: un test de carácter.

Ese cadeliño de dobermann será bo Defensor da casa? ou pola contra deixará entrar a calquera.

Dende as 9 semanas de vida do can pódese facer un test de carácter con resultados fiables para coñecer tendencias de carácter e descartar as patoloxías condutuais máis comúns e detectable en idade temperá.

Os test de carácter consisten en comprobar a resposta do can ante determinados estímulos nun tempo.

Están pensados e son axeitados segundo idades e as características que queremos coñecer e medir.

Non hai límite de idade para facelos.

Este é o único sistema de garantir como vai ser o can que queremos meter na casa.

Non todos os cans retriever son bos cans de familia, non todos os cans de pastor alemán poden defender a casa, cada individuo ten as súas cualidades, hai que ter información sobre o individuo antes de que decidamos que vai a formar parte da nosa familia.

Así saberemos como vai aprender, que podemos esperar del e non se lle pedirá o que non pode dar.

María Sabell Sierra
Especialista en conducta animal.

Deixar un comentario

Para ter un can, haino que coller de pequeno?

A boa convivencia cun can, non ven determinada pola idade do mesmo, as estatísticas de agresión dentro da familia determinan que a maioría dos cans son levados ás casas en idade temperá.

Pola contra, aparece unha porcentaxe de agresións moito menor en cans de familia adoptados con máis dun ano.

Os informes dos hospitais, centros de saúde e dos profesionais da conduta animal desminten este mito.

É moi común considerar que se metemos na casa un cadeliño, sobre todo se vai ter máis de 20 kg, cando medre, poderemos dominalo.

A consideración de ter que “dominalo” en lugar de entendelo da lugar a esta crenza.

O que ocorre é que non entendelo supón que non se interpretan correctamente os seus comportamentos, ainda que o can os manifeste.

Mentres o canciño é pequeno e bebé, podemos exercer toda a presión que queiramos e o bebé parécenos moi gracioso ainda que xa teña comportamentos agresivos, non son interpretados como tales. É moi habitual que os canciños intenten calmarnos dándonos sinais de calma que non entendemos e non respetamos. Cando os sinais de calma non funcionan os cans pasan á agresión; á familia esta resposta agresiva sorpréndelle, parécelle que foi de repente, cando non foi así.

O canciño díxonos dende o primeiro momento como entendía a relación coas persoas.

Consideramos imprescindible entender “idioma can” para non chegar a ter problemas de convivencia; esta é a clave para entender porqué son menos os problemas de agresividade e convivencia da xente que colle cans de máis idade.

A decisión de coller un can adulto é máis habitual na xente que ten experiencia con cans, e mantén con eles relacións de entendemento, non de presión.

Antes de meter un can na casa fala con nós.

María Sabell Sierra.
Especialista en conducta animal.

Teixo 2

Deixar un comentario